Astronomowie Uniwersytetu Hawajów (UH) w Manoa odkryli podwójny układ gwiazd, w którym każdy ze składników otoczony jest przez dysk pyłowy będący wczesnym etapem formowania układów planetarnych. Dr Jonathan Williams wraz z doktorantką Ritą Mann wykorzystali do odkrycia tej niezwykłej pary gwiazd szereg submilimetrowy (SMA) obserwatorium Mauna Kea na Hawajach. Podwójny układ gwiazdowy składa się z dwóch gwiazd związanych oddziaływaniem grawitacyjnym poruszających się wokół wspólnego środka ciężkości. Astronomowie wiedzą, iż większość gwiazd powstaje w układach podwójnych lub wielokrotnych. Jeżeli obie gwiazdy w takim układzie mogą utworzyć układ exoplanetarny to zwiększa to znacznie prawdopodobieństwo odkrycia we Wszechświecie planet podobnych do Ziemi.

Badania kierowane przez astronomów z Instytutu Kosmologii Obliczeniowej (ICC - Institute for Computational Cosmology) Uniwersytetu Durham wskazują, iż miliony potencjalnych galaktyk nie rozwinęło się po tym, jak zostały wystawione na intensywne promieniowanie cieplne pierwszych gwiazd i czarnych dziur w młodym Wszechświecie. Ich badania - które zostały zaprezentowane na konferencji Royal Society wskazują, że młodej Drodze Mlecznej, która właśnie rozpoczynała formowanie gwiazd, udało się zatrzymać w swym wnętrzu pokłady surowego gazu, który umożliwił powstawanie kolejnych pokoleń gwiazd. Natomiast wiele innych zalążków galaktyk utraciło taką możliwość, ponieważ gaz w ich wnętrzu został odparowany pod wpływem wysokich temperatur wygenerowanych przez 'zapłon' Wszechświata, który nastąpił około pół miliarda lat po Wielkim Wybuchu.

Astronomowie badający niebo za pomocą orbitalnego obserwatorium rentgenowskiego ESA XMM-Newton odktyli czarną dziurę o masie zaledwie nieco większej niż masa pięciuset naszych Słońc - co oznacza, że w końcu udało się zaobserwować brakujące ogniwo wagowe pomiędzy lekkimi czarnymi dziurami powstałymi z zapadniętych jąder masywnych gwiazd a supermasywnymi czarnymi dziurami rezydującymi w jądrach galaktyk. Odkrycie to to jak do tej pory najlepszy dowód istnienia czarnych dziur o średniej masie. Wyniki uzyskane przez międzynarodowy zespół kierowany przez Seana Farrella z Centre d’Etude Spatiale des Rayonnements zostaną opublikowane na łamach Nature.

Po otrzymaniu ostatniego polecenia z Ziemi nadajnik sondy Ulysses zamilknie 30 czerwca kończąc tym samym jedną z najciekawszych i najdłuższych misji badawczych. Po spędzeniu 18,6 lat w przestrzeni kosmicznej wspólna misja ESA i NASA zakończy misję po sesji komunikacyjnej planowanej na godziny od 15:35 do 20:20 UTC przechodząc w stan nasłuchu. Nie planuje się dalszego kontaktu z sondą.

Według nowych badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Cornell (CU) źródłem tajemniczej eksplozji, która w 1908 roku miała miejsce w okolicach miejscowości Tunguska powaliła ponad 2100 km tajgi prawie na pewno była kometa wchodząca w ziemską atmosferę. Naukowcy doszli do tych wniosków badając obłoki tworzone przez lądujący wahadłowiec. Publikacja, przyjęta do druku w Geophysical Research Letters łączy te dwa zjawiska na podstawie wydarzeń, które w obu przypadkach obserwowano w następnych dniach: jasne, widoczne nocą obłoki srebrzyste (noctilucent clouds - NCL), zbudowane z kryształków lodu, powstający na bardzo dużych wysokościach i przy bardzo niskich temperaturach.

Dzięki unikalnemu połączeniu danych obserwacyjnych uzyskanych za pomocą teleskopu ESO VLT (Very Large Telescope) oraz obserwatorium rentgenowskiego NASA Chandra astronomom udało się rozwiązać zagadkę akceleratorów cząsteczkowych Drogi Mlecznej. W artykule opublikowanym w Science Express naukowcy wykazują, że galaktyczne promieniowanie kosmiczne Drogi Mlecznej jest efektywnie przyspieszane w pozostałościach po gwiazdach, które eksplodowały kończąc istnienie.

Zbieg okoliczności dał astronautom przebywającym na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej możliwość obserwacji - i sfotografowania - początkowych momentów erupcji wulkanu Saryczew na Wyspach Kurylskich, która nastąpiła 12 czerwca 2009 roku. Wulkan Saryczew jest jednym z najaktywniejszych wulkanów w archipelagu Kurylskim. Leży na północno -zachodnim krańcu wyspy Matua. Wcześniejsze gwałtowne eksplozje miały miejsce w 1989, 1986, 1976, 1954 i 1946 roku. Pyły z trwającej wiele dni erupcji zanotowano ponad 2400 km na południowy wschód, i ponad 900 km na północny zachód od wulkanu. Loty komercyjne są kierowane trasami okrężnymi aby zminimalizować ryzyko awarii silników.

Europejscy naukowcy wspólnej misji NASA/ESA Cassini wykryli po raz pierwszy sole sodu w lodowym pyle pierścienia E wokół Saturna - pierścienia, który zbudowany jest z materiału pochodzącego z gejzerów pary wodnej i cząstek lodu wyrzucanych przez księżyc Saturna - Enceladusa. Odkrycie słonego lodu wskazuje na możliwość, iż ten niewielki księżyc kryje w swym wnętrzu zbiornik płynnej wody, być może nawet ocean.

Obserwatorium rentgenowskie NASA Chandra przeprowadziło dogłębne obserwacje 29 gigantycznych obiektów Lymana-alpha (LAB - Lyman-alpha Blob) w celu zidentyfikowania źródeł ogromnej ilości energii niezbędnej do oświetlenia tych ogromnych struktur. Struktury te - olbrzymie zagęszczenia gazu emituącego światło w paśmie Lyman-alpha (Ly-α)- o rozmiarach setek tysięcy lat świetlnych, są obserwowane w momencie, gdy Wszechświat miał około 2 miliardów lat.

Magazyn Astronomy & Astrophysics) publikuje pierwszy przypadek wykrycia pola magnetycznego jednej z najjaśniejszych gwiazd na niebie, α Lutni - Wegi. Wykorzystując bardzo czuły spektropolarymetr NARVAL zainstalowany na teleskopie Bernard-Lyot w Obserwatorium Pic di Midi w Pirenejach zespół astronomów z Laboratorium Astrofizyki Touluse-Tarbes Uniwersytetu Tuluzy zaobserwował efekt Zeemana powstający w wyniku oddziaływania pola magnetycznego w świetle pochodzącym z Wegi.