Nowe zdjęcie wykonane za pomocą kamery Wide Field Imager 2,2 metrowego teleskopu MPG/ESO w Obserwatorium La Silla w Chile ukazuje niezwykłą galaktykę NGC 4666. Jej niezwykłość wynika nie tylko z bardzo intensywnego tempa produkcji gwiazd ale także niespotykanego super-wiatru wypływających z niej gazów. Wcześniej była badana w paśmie rentgenowskim przez teleskop kosmiczny ESA XMM-Newton, natomiast prezentowane dzisiaj zdjęcie wykonano by pogłębić badania tego niezwykłego obiektu.

Zespół analizujący nowe zdjęcia dostarczone przez sondę NASA LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter) odkrył klify w skorupie Księżyca wskazujące, że nasz satelita skurczył się globalnie w niedawnej - geologicznie - przeszłości. Co więcej proces ten być może trwa nadal.

Wykorzystując teleskopy obserwatorium W.M.Keck astronomowie Uniwersytetu Hawajów zmierzyli temperaturę młodej egzoplanety - gazowego olbrzyma krążącego wokół odległej gwiazdy - i wyniki ich zaskoczyły. Odkryli, że atmosfera tej planety w niczym nie przypomina wcześniej badanych egzoplanet.

Kompozytowe zdjęcie północnego fragmentu gromady galaktyk Abell 1758 leżącej w odległości około 3,2 miliarda lat świetlnych od Ziemi przedstawia efekty zderzenia dwóch mniejszych grup galaktyk. Dane rentgenowskie teleskopu Chandra (ukazane na niebiesko) pokazują gorący gaz w obrębie gromady, podczas gdy dane radioteleskopu GMRT (Giant Metrewave Radio Telescope, barwa różowa) z Indii ukazują ogromne halo wygenerowane przez ultra relatywistyczne cząstki i pola magnetyczne w gigantycznej skali. Zdjęcie uzupełniają dane optyczne zebrane w ramach cyfrowego przeglądu nieba DSS, ukazane na złoto.

Teleskop kosmiczny NASA Spitzer został wyniesiony w kosmos 24 sierpnia 2003 roku by - umieszczony na orbicie wokół Słońca - badać podczerwone światło docierające przede wszystkim z gęsto zapylonych, wewnętrznych, obszarów Galaktyki. By tego dokonać jego 85 centymetrowe zwierciadło i trzy instrumenty badawcze zostały schłodzone do temperatury bliskiej zeru absolutnemu. W lecie zeszłego roku ciekły hel, służący do chłodzenia teleskopu, skończył się i teleskop rozpoczął ciepłą część misji obserwacyjnej zbierając dane za pomocą dwóch instrumentów zdolnych do rejestracji światła o najkrótszych falach. Obecnie, w ramach przeglądu zewnętrznych rejonów galaktyki pod nazwą GLIMPSE360, kierowanego przez Barbarę Whithwy z Uniwersytetu Wisconsin-Madison, teleskop dostarcza dane wykorzystywane między innymi przez astronomów Uniwersytetu Stanowego Iowa - Massimo Marengo i Charlesa Kertona.

Często pomijana w obserwacjach Orcus Patera to niezwykła eliptyczna depresja leżąca niedaleko marsjańskiego równika na wschodniej półkuli planety. Jej długość wynosi około 380 km a szerokość - 140 km. Jej krawędzie wznoszą się nawet na 1800 metrów ponad poziom otaczających równin, podczas gdy jej dno leży 400 - 600 metrów poniżej otoczenia. Określenie patera jest stosowane do głębokich, złożonych lub nieregularnie ukształtowanych kraterów wulkanicznych takich jak Hadriaca Patera lub Tyrrhena Patera na północno wschodnim krańcu basenu ederzeniowego Hellas. Jednak mimo nazwy, naukowcy nie są pewni jak powstał leżący mięzy wulkanami Elysium Mons a Olympus Mons utwór.

Misja NASA Kepler odkryła pierwszy układ planetarny, w którym potwierdzono istnienie więcej niż jednej planety przechodzącej przed tarczą gwiazdy - czyli planety tranzytującej. Dzisiejsze odkrycie dwóch planet - Kepler 9b i 9c - opiera się na obserwacjach 156 000 gwiazd w trakcie siedmiu miesięcy, w trakcie których w ramach misji szukającej podobnych do Ziemi planet poza Układem Słonecznym misja Kepler monitoruje jasność gwiazd szukając subtelnych zmian ich jasności w trakcie tranzytu planet.

Według nowych badań wykorzystujących dane zebrane przez teleskop kosmiczny NASA Spitzer ciasne układy podwójne zapewne nie są najlepszym miejscem dla powstania życia. Obserwatorium podczerwone wykryło zaskakująco duże ilości pyłu wokół trzech w pełni wykształconych, bliskich układów podwójnych. Skąd wziął się pył w systemach, w których dawno temu powinien zostać zużyty do budowy planet ? Astronomowie sądzą, że może być on śladem ogromnych planetarnych kolizji. Wyniki badań zostały opublikowane na łamach Astrophysical Journal Letters.

Tajemnicze zjawisko zaskoczyło zarówno fizyków jak i astronomów - tempo rozpadu promieniotwórczego niektórych pierwiastków w laboratoriach na Ziemi zdaje się zmieniać pod wpływem tego, co dzieje się we wnętrzu oddalonego o 150 milionów kilometrów Słońca. Czy to możliwe? Naukowcy z Uniwersytetów Stanford i Purdue są przekonani że tak. Jednak ich wyjaśnienie jak to się dzieje prowadzi do kolejnych zagadek. Istnieje nawet możliwość, że zaskakujące zjawisko jest efektem oddziaływania nieznanej dotąd cząstki. Prof. Peter Sturrock z Uniwersytetu Stanford, ekspert w dziedzinach fizyki stosowanej i procesów zachodzących we wnętrzu Słońca, podkreśla, że takie odkrycie byłoby czymś nadzwyczajnym.

Astronomowie odkryli, że w odległej gromadzie galaktyk - oznaczonej numerem katalogowym CLG J02182-05102 - gwiazdy powstają znacznie szybciej w centrum gromady niż na jej obrzeżach, co wyraźnie odróżnia ją od gromad galaktycznych w lokalnym wszechświecie. Na zdjęciu połączono podczerwone światło zebrane przez teleskop kosmiczny NASA Spitzer oraz światło widzialne obserwowane przez japoński teleskop Subaru znajdujący się na szczycie Mauna Kea na Hawajach. To niezwykle czułe zdjęcie uchwyciło zarówno stosunkowo młode i bliskie galaktyki, jak i te, których wiek sięga prawie 10 miliardów lat, czyli czasów, gdy Wszechświat miał dopiero 1/3 dzisiejszego wieku. Najodleglejsze z galaktyk widać wyraźnie w paśmie podczerwonym ukazanym tutaj w odcieniach czerwieni i zieleni.