Saturn [NASA and E. Karkoschka (University of Arizona)]

Saturn, noszący imię rzymskiego boga rolnictwa, ma średnicę 60 tyś. km i jest drugą największą planetą układu słonecznego. Pod gęstą atmosferą, składającą się głównie z wodoru i helu, ukrywa się płynny ocean molekularnego wodoru, która otacza jądro z metalicznego wodoru. Uważa się, że temperatura jądra wynosi ok 12000°K i wypromieniowywuje więcej energii niż planeta otrzymuje od Słońca. Podobnie jak w przypadku Jowisza przyczyną jest grawitacyjne zapadanie się planety. Proces ten napędza dynamiczną atmosferę - w okolicach równika wiatry osiągają prędkość 1800 km/h. Pole magnetyczne Saturna jest ok 1000x silniejsze niż pole magnetyczne Ziemi, tak silne, że jego magnetosfera obejmuje większość księżyców. Obserwacje wykonane za pomocą teleskopu Hubble'a wykazały występowanie zórz polarnych w okolicach biegunów.

Njabardziej charakterystyczną cechą Saturna jest system pierścieni, który można obserwować za pomocą większości teleskopów, a który po raz pierwszy został zauważony przez Galileusza w 1610 roku. Pierścienie zbudowane są z lodu i skał, również przerwa Cassiniego (odkryta w 1675 roku) jest wypełniona materiałem skalnym absorbującym światło w większym stopniu od sąsiednich pierścieni.

Wokół Saturna krąży ponad 30 księżyców, z których najciekawszym jest Tytan, księżyc większy od Merkurego, jedyny w układzie słonecznym księżyc z własną atmosferą, w której obserwowano nawet chmury. Uważa się, że skrywa on oceany podobne do tych, które istniały na młodej Ziemi.