W miarę choćby dokładne zilustrowanie obrazu uzyskanego przez teleskop jest kwestią niezwykle złożoną - bowiem wraz z wzrostem średnicy rośnie rozdzielczość układu optycznego oraz jego zasięg - czyli widać zarówno obiekty słabsze jak również więcej ich szczegółów. Jednocześnie rozmaite ograniczenia - od seeingu (czyli aktualnych warunków obserwacyjnych, na które między innymi składają się stabilność i przejrzystość atmosfery) po doświadczenie obserwatora - odgrywają znaczącą rolę trudną do przełożenia na algorytm komputerowy. Od 2008 roku przymierzam się do stworzenia możliwie jak najlepszej symulacji, ale póki co choć mniej więcej wiem jak tam dotrzeć, to wciąż wymaga ona jeszcze sporo pracy. Jednocześnie tu i ówdzie pojawiają się rozmaite przybliżenia - wszystkie one jednak cierpią na nieuwzględnianie choćby najbardziej podstawowych rzeczy - zasięgu i rozdzielczości. Podobne ograniczenia ma symulacja poniej, ale i tak w stosunku do niektórych wynalazków nieco lepiej oddaje to co widać - zatem pamiętakąc, że jedynie ilustruje ona względne rozmiary obiektów widzianych przez teleskopy o różnych średnicach i tylko co nieco oddaje różnice między innymi - zapraszam do eksperymentowania.